جُرجا اُکیف و نبرد

این حساسیت به‌ویژه در استفاده او از موتیف مارپیچ در مجموعه‌ی «ستاره عصر»[۱۱] (تصویر۲) و «نور میآید بر دشت‌ها» [۱۲] (تصویر۳) مشهود است، جایی که خطوط لرزان، دستی کودکانه را تداعی می‌کنند. ضربه‌های قلم موزون، شبیه به حرکت کمانیِ کشیدن رنگین‌کمان توسط یک کودک، انرژی‌های سماوی را به ضرب‌آهنگ‌های تصویری تبدیل می‌کند.[۱۳] برخلاف «کاندینسکی»[۱۴] که زیبایی‌شناسی خط‌خطی‌های پیش‌دبستانی را پذیرفت، اُکیف تعادلی بین سادگی کودکانه و دقت فرمال برقرار کرد؛ تلفیقی که تحت تاثیر اصول ترکیب فضایی تزیینی داو، با الهام از هنر ژاپنی، شکل گرفت. این کارها نه‌تنها بازگشت بعدی او به بازنمایی پس از دوره‌ای انتزاعی را پیش‌بینی می‌کنند، بلکه با نخستین سال زندگی مشترک او با استیگلیتس همزمان شدند.[۱۵]